Demin otururken bir haber geldi

Öyle siyah -bu haber mühim değil-

Gövdemin yarısı yok oldu

Tamamen bitmedim

Öfke mi hüzün mü

Yanılsamalarım yine yanılmadı

Yanıldığım gerçeği öyle yalındı

Kalpten bahsetme bana duygular

Öylesine harap ki ben eridiğimide

Gördüm sanki sıcacık bir muhallebinin

İçinde eriyordum vanilyaya karıştım

Ve yalvardım tek yalvarılacağa

Duysun ne olur artık çünkü gözyaşlarım

Öyle boğazıma indiki

Ağlayamıyorum

Bütün olanlar bütün bunlar şunlar

Gelen bütün bütün üstüme

Şimdi yıkılsın

Devrilirken üstüme direnmeyeceğim

Oysa dayan demiştin sonsuza dek

Kapalı kalmaz bir yol-benimki kaldı-

Mesela ben hiç kendime elma soymadım

Ama kendim için ve birçok başka kişi için

Çok sigara yaktım

Ben sanırm kendime hiç portakalda soymadım

Bunu şimdi hatırladım ben kendime iyi davranmadım

Herşeyi toplamak mümkün olsaydı

Sonsuz artı sonsuz sayının toplamı kaç ederdi?

Matematikten anlamam zaten

Belkide bundan toplayamadım

Ama bölmeye gelince iyiyim

Çok böldüm mesela kendimi

Bölünce toplamak zor oluyor

Bir şehri içine alan ve bir şehirde

Bulunmamış yerleri bulan

Hiçbir gezgine rastlamadım

Mekanları üst üste kurmayı

İlk kim düşündü?